سختی کلسیم استخر به عنوان یک شاخص حیاتی از تعادل مواد معدنی آب شما عمل میکند. یعنی اندازه گیری غلظت مواد معدنی محلول را ردیابی می کند و میزان اشباع یا تهاجمی بودن آب را تعیین میکند. سطوح ناکافی می تواند منجر به شرایط خورنده شود که گچ و دوغاب را خراش می دهد، در حالی که یک استخر با کلسیم بالا اغلب باعث ایجاد رسوب سرسخت و آب کدر میشود. این مشکلات اغلب زمانی تشدید می شوند که افزایش pH و گرمای شدید باعث می شود مواد معدنی از محلول خارج شوند و روی سلولهای کاشی یا نمک پوسته پوسته شوند.
سختی کلسیم استخر چیست؟
سختی کلسیم استخر همان پودر یا قرص کلر، pH یا قلیائیت نیست. این یک عدد تعادل مواد معدنی است. اگر سطح سختی استخر خیلی بالا باشد و pH به سمت بالا حرکت کند، استخر شما میتواند کلر کاملی داشته باشد و همچنان رسوب کند. به همین دلیل است که تعادل آب باید به صورت گروهی خوانده شود، نه به صورت یک عدد جداگانه. ولی بطور کلی سختی استخر نه باید خیلی بالا باشد و نه خیلی پایین.
سطح مناسب کلسیم تقریباً 200 تا 400 ppm برای بسیاری از استخرهای گچی، بتنی یا بتنی است. استخرهای وینیل و فایبرگلاس اغلب بسته به راهنمایی سازنده و تعادل کلی، در محدوده پایینتری، معمولاً حدود ۱۵۰ تا ۲۵۰ ppm، مدیریت میشوند. راهنمای شیمی آب استخر پنتیر، ۱۵۰ تا ۴۰۰ ppm را به عنوان محدوده ایدهآل سختی کلسیم برای آب متعادل استخر فهرست میکند.
چگونه سختی کلسیم استخر را کاهش دهیم
هیچ بطری جادویی وجود ندارد که کلسیم را از آب استخر حذف کند. برای کاهش واقعی سختی استخر، راه حل عملی رقیق کردن با آب با سختی کمتر، تخلیه و پر کردن مجدد کنترل شده یا در صورت وجود تصفیه اسمز معکوس سیار تخصصی است.