استشمام بوی آب استخر در یک روز گرم تابستانی می‌تواند خاطرات خوش شنایی بی دغدغه را زنده کند. با این حال، بویی که اغلب با استخرها مرتبط دانسته می‌شود، بوی خود کلر نیست، بلکه بوی «کلرامین‌ها» است؛ ترکیباتی که در صورت وجود مقادیر زیاد، می توانند باعث تحریک چشم، ریه و پوست شناگران شوند.
افزودن مواد ضدعفونی کننده مانند قرص کلر به آب استخر، منجر به آزاد شدن اسید هیپوکلرو و یون‌های هیپوکلریت می‌شود که مجموعاً با عنوان «کلر آزاد موجود» (FAC) شناخته می شوند. این ترکیبات کلری نقش حیاتی در از بین بردن میکروب‌های موجود در آب و تضمین ایمنی شناگران ایفا می‌کنند. با این حال، هنگامی که کلر آزاد (FAC) با عرق، چربی‌های بدن و ادرار شناگران واکنش می‌دهد، کلرامین‌هایی تشکیل می‌شوند که عامل اصلی بوی استخر هستند.
بوی بد استخر شنا از چیست
بوی بد استخر شنا ناشی از واکنش میان اسید هیپوکلرو و آمونیاک (ترکیبی موجود در عرق و ادرار) است که به تولید کلرامین‌ها می انجامد. در این واکنش، یون‌های کلر جایگزین یون‌های هیدروژن در آمونیاک شده و مونوکلرامین، دی کلرامین و تری کلرامین را تشکیل می دهند. اگرچه مونوکلرامین می تواند به عنوان ضدعفونی کننده عمل کند و عمداً به آب افزوده می شود، اما دی‌کلرامین و تری‌کلرامین نامطلوب بوده و می‌توانند باعث تحریک چشم و مجاری تنفسی شوند. دوش گرفتن پیش از ورود به استخر برای پاک کردن عرق و چربی‌های بدن توصیه می‌شود تا از تشکیل کلرامین‌ها جلوگیری شده و بوی استخر کاهش یابد.
مدیران استخر با چالش حفظ سطح مناسبی از کلر آزاد برای نابودی مؤثر میکروب‌ها روبرو هستند. با تشکیل کلرامین‌ها، میزان کلر آزاد کاهش می‌یابد و در نتیجه کلر کمتری برای ضدعفونی کردن آب باقی می‌ماند. مقدار کلری که در ترکیبات کلرامین محبوس شده و به عنوان کلر آزاد در دسترس نیست، «کلر ترکیبی موجود» (CAC) نامیده می‌شود. برای اطمینان از ضدعفونی بهینه، پایین نگه داشتن سطح CAC بسیار حیاتی است.